Uroczystość Wniebowstąpienia Pana Jezusa kieruje nasz wzrok ku niebu. Jezus do niego wstępuje a my za nim wciąż tęsknimy.
Patrzeć w niebo to żyć nadzieją. Nadzieją na to, że my też tam pójdziemy, ale….. patrzeć w niebo to także żyć wiarą, że tu na ziemi nie jesteśmy sami. Jezus wstępujący do nieba wcześniej zapewnił, że pozostanie z nami aż do końca świata. On jest! – Ta prawda daje nam siłę, by podążać drogą przez Niego wskazaną. Jezus wrócił do Ojca, by tam także dla nas przygotować miejsce. Mamy tam mieszkanie, już gotowe, które na nas czeka.
Patrzeć w niebo to żyć świadomie w obecności Pana, to podejmować decyzje, które do Niego nas zbliżają. Patrzeć w niebo to odwracać wzrok od zła, grzechu…. To patrzeć w kierunku dobra, miłości, miłosierdzia. Patrzeć w niebo to być człowiekiem nieba… człowiekiem dobra, miłości, pokoju, pojednania… A jakże bardzo dzisiejszy świat tego potrzebuje!
Świat potrzebuje ludzi wpatrzonych niebo, a jednocześnie mocną stąpających po ziemi. Ludzi, którzy widzą więcej i dalej…. Ludzi, którzy mają nadzieję i promieniują nią na innych.
Warto zadawać sobie pytania o moją tęsknotę za niebem… Czy naprawdę za nim tęsknię? Czy naprawdę chcę tam iść? Czy jestem dziś na to gotowy?
Nie piękne słowa, deklaracje, ale…. życie pokazuje co wybieramy, dokąd podążamy, za czym tęsknimy. Patrzmy w kierunku nieba, aby nie stracić kierunku życiowej wędrówki .
s.M. Damiana Szmidt
