Służebniczki – historia

Można powiedzieć, że siostry wielkopolskie dały początek wszystkim gałęziom same pozostając najbardziej okrojonym i prześladowanym przez zaborców. Gdy już usamodzielniły się służebniczki Starowiejskie (1866) oraz dębickie (1890) siostry wielkopolskie pod przewodnictwem przełożonej generalnej Matki Elżbiety Szkudłapskiej ciągle tworzyły jedno Zgromadzenie z siostrami

Historia gałęzi śląskiej łączy się ściśle z rozdziałem Zgromadzenia w 1897 roku z siostrami z terenów diecezji poznańsko-gnieźnieńskiej. Dom w Porębie, który otwarto w 1866 przez długie lata był domem nowicjatu kandydatek z terenów Śląska, jednak w łączności z domem generalnym w Jaszkowie. Od 1877 roku stał się siedzibą przełożonej

Służebniczki przyszły na tereny Galicji (obecnego Podkarpacia) na zaproszenie o.Teofila Baczyńskiego SI wyrzuconego z Wielkopolski za zbyt patriotyczne kazania. Sprawujący opiekę duchową nad służebniczkami w Wielkopolsce nie wyobrażał już sobie prowadzenia duszpasterstwa wśród ludu wiejskiego bez służebniczek, pośród nędzy galicyjskiej. Śledząc korespondencję

Powstanie odrębnej gałęzi Służebniczek powodowany był antykościelną polityką Prus, podczas tzw. Kulturkampfu. Ustawy  wydawane przez rządy pruskie skierowane były w wychowawczą i patriotyczną posługę służebniczek Maryi pośród ludu wiejskiego. Na mocy ustaw z 1875 roku służebniczki zostały zmuszone szukać miejsca dla siebie poza